Szkoła Kadetów lekcja 4 FR

Kłopoty z turnem

Wielu graczy ma problemy na turnie i jest to dla nich najtrudniejsza runda licytacji. Bardzo często nie wiedzą, co mają robić i wplątują się w mało zyskowne sytuacje. Dlaczego tak jest?

Hold’em opiera się przede wszystkim na dwóch czynnikach:

Co trzyma przeciwnik lub jakie karty mogą mu pomóc?
Jaka jest pula i ile musisz do niej wpłacić, aby dojść do showdownu lub poprawić rękę?

Oczywiście, przede wszystkim chodzi o to, aby mieć rękę godną pokazania i z nią zarobić pieniądze lub ze słabszą ręką zmusić przeciwnika do spasowania. Liczą się więc twoja ręka i ręka przeciwnika oraz cena, jaką musisz zapłacić.

Podczas innych rund licytacji jest to trochę jaśniejsze. W grze przed flopem przeważnie masz niewiele informacji o ręce przeciwnika, lecz nie musisz tam inwestować wiele pieniędzy. Podbicie przed flopem kosztuje cię zwykle 4 BB, a zakład kontynuacyjny około 6 BB. Ponieważ wiesz, co możesz osiągnąć tymi zakładami, są one wprawdzie wartościowe, lecz w porównaniu z całym stackiem 100 BB, nie są zbyt drogie.

Sytuacja na riverze znacznie się zmienia. Otrzymałeś już sporo informacji o ręce przeciwnika, poza tym, nie będzie już więcej kart na stole. Albo prowadzisz, albo przegrywasz. Oczywiście nie oznacza to, że twoja sytuacja jest dużo prostsza. Musisz sobie postawić pytanie, czy twoja ręka jest wystarczająco dobra do showdownu. Ewentualnie nawet tak dobra, że możesz postawić zakład dla value lub tak słaba, że powinieneś spasować bądź blefować. Z drugiej strony, river jest najdroższą rundą licytacji. Wynika to z tego, że stawiasz zakład w zależności od wielkości puli, a pula na riverze jest oczywiście największa.

Turn pojawia się między flopem a riverem i występują w nim oba problemy. Nie wiesz zbyt dokładnie, jaka jest twoja sytuacja, nadal możliwe są drawy (po obu stronach), bo dojdzie jeszcze jedna karta. Pula osiągnęła już znaczną wielkość, a decyzja może cię kosztować sporo pieniędzy. Poza tym wiesz, że czeka cię jeszcze stosunkowo drogi river.

Ze względu na tę problematykę, na turnie można popełnić najwięcej błędów. Najczęstszym z nich jest zbyt duża pasywność. Jesteś świadom tego, że wysokim zakładem na turnie powiększysz pulę, a na riverze zakład w wysokości 2/3 puli jest dwa razy większy, niż jeżeli byś teraz czekał.

Wielu graczy decyduje się na grę pasywną. Nie dlatego, że jest to dla nich strategicznie korzystne, lecz ze względu na obawę przed grą z marginalną ręką przy sporej puli. Daje to pole do ataku przeciwnikom, którzy dostrzegają słabość i wygrywają pulę, stawiając zakład. Poza tym, przy pasywnej grze na turnie, dajesz darmowe karty na riverze i możliwość taniego kompletowania drawów swoim przeciwnikom.

Powinieneś wystrzegać się tego błędu. Na turnie musisz grać tak, jak uważasz za właściwe, a grać z kontrolą puli jedynie wtedy, kiedy ma to sens. Powinieneś się nauczyć grać jak dobry gracz, który nie obawia się zagrać ze wszystkimi 100 BB, jeżeli jest to strategicznie korzystne.

Powinieneś być lepszy, niż przeciętny przeciwnik i dlatego chciałbyś prowokować drogie decyzje na turnie i wynikające z tego drogie decyzje na riverze. Jeżeli prowadzisz, to w dłuższym okresie będziesz więcej wygrywał w większych pulach.

Kontrola puli kontra ochrona ręki

Stoisz przed tym problemem, trzymając marginalne ręce. Jeżeli nie trzymasz silnej ręki lub drawa, to przeważnie znajdujesz się w sytuacji, w której nie wiesz dokładnie, na czym stoisz i musisz zająć się wspomnianą tematyką. Bardzo często rezygnujesz z ochrony ręki, aby utrzymać małą pulę i nie musieć na riverze podejmować trudnych i drogich decyzji.

W tym miejscu należy wziąć pod uwagę jeszcze jeden istotny aspekt , który jest ważny nie tylko w grze na turnie. Jest to pozycja.

Zawsze chciałbyś grać z pozycją, co zostało już omówione w artykułach o grze w innych rundach licytacji. Jednakże, w grze na turnie nie będzie to zbytnio pomocne, gdyż często musisz się zdecydować na grę bez pozycji. Ważne jest oczywiście, że nie zmieni się to na riverze. Musisz się pogodzić z tą niedogodnością do końca rozdania.
Grasz bez pozycji

Oczywiste jest, że ze względu na pozycję, mogą mieć miejsce różne scenariusze. Grając z pozycją, możesz lepiej kontrolować pulę i częściej ochraniać rękę. Zawsze masz ostatnie słowo. Grając bez pozycji, jesteś zawsze zależny od odpowiedzi przeciwnika.

Spójrz na opcje, jakie masz do dyspozycji na turnie, grając z pozycją lub bez niej:
SECOND BARREL

2nd barrel to zakład na turnie, jeżeli w grze przed flopem byłeś agresorem i na flopie postawiłeś zakład kontynuacyjny. Dzięki second barrel, opowiadasz swoją historię o silnej ręce. Pytanie tylko, czy przeciwnik w nią uwierzy.

Opcje są jasne: jeżeli trzymasz bardzo silną rękę, to grasz linią bet/raise. Przy normalnej wielkości stacka przeważnie oznacza to, że przebijając, wchodzisz za wszystko (all-in).

Jeżeli jednak nie masz silnej ręki i próbujesz blefować, to twoje zagranie opiera się jedynie na fold equity i musisz grać według linii bet/fold.

To ostatnie zagranie jest nie tylko przydatne podczas czystego blefu, dzięki niemu możesz również sprawdzić, jaka jest twoja sytuacja, jeżeli trzymasz ręce o średniej sile.

Obowiązuje zasada: jeżeli w którejś rundzie licytacji masz zamiar grać check/call, to lepiej od razu sam postaw zakład. Masz wówczas dodatkowe fold equity, a w przypadku podbicia, otrzymasz informację na temat swojej sytuacji. Poza tym, generujesz value słabymi rękami oraz drawami i w kolejnych rozdaniach prędzej zostaniesz wypłacony z silniejszymi rękami, ponieważ przeciwnicy nieprędko odgadną powód, dla którego stawiasz zakład.

Dlatego zagranie bet/fold, grając bez pozycji, jest najlepszym rozwiązaniem. Nie ma innej rozsądnej alternatywy. Zagranie check/call prawie nigdy nie jest idealne, bo rozdajesz darmowe karty i nie budujesz puli. Agresja w Hold’em przeważnie zostaje nagrodzona. Jeżeli trzymasz coś ciekawego, co możesz pokazać, to powinieneś postawić zakład.

Mimo tego, że grasz bez pozycji, otrzymujesz interesującą informację: jeżeli przeciwnik podbije, to przeważnie jesteś z tyłu.

Po pierwsze, do podbicia należy zawsze przywiązywać większą wagę, niż do postawienia zakładu. Wielu graczy potrafi postawić zakład, blefując, lecz blef przy podbiciu jest dobrze opanowany jedynie przez niewielu graczy. A i ci, którzy stosują to zagranie, często robią to w złych okolicznościach.

Jeżeli podbicie nastąpi po tym, jak przeciwnik sprawdził w grze przed flopem oraz nie dał się wypchnąć z puli na flopie, to podbicie na turnie należy czytać jako rękę typu monster. W takim przypadku, w grze przeciwko rozsądnie grającym oponentom, należy spasować najwyższą parę. Nie przyniesie ci to wstydu, a zwykle będzie bardzo rozsądnym wyborem.

Jeżeli jednak grając bez pozycji sądzisz, że nie powinieneś grać second barrel, to pozostają ci jeszcze trzy możliwości:

check/fold

W ogóle nie masz niczego oraz sądzisz, że przeciwnik nigdy nie spasuje i dlatego nie możesz oczekiwać znaczącego fold equity. Pasujesz.
check/call

Zagraniem check/call wprowadzasz się w znaną ci z gry na flopie sytuację way ahead/way behind. Istotny tutaj jest stół nie umożliwiający wielu drawów oraz przeciwnik, który skłonny jest do postawienia zakładu dla blefu (w tym przypadku float) lub nawet podbić na turnie, blefując i który sporadycznie sprawdza. W takim przypadku linia check/call może być dobrym rozwiązaniem.
check/raise

Zagranie linią check/raise jest bardzo skutecznym narzędziem, zwłaszcza przeciwko bardzo agresywnym graczom, lubiącym grać float. Jeżeli wiesz, że przeciwnik często stawia zakład na turnie, to powinieneś czekać, sygnalizując słabą rękę. W takiej sytuacji zagranie check/raise można traktować jako linię gry dla value i ochrony ręki.

Kolejna zaleta: możesz równoważyć linie check/fold. Oznacza to, że nie za każdym razem, kiedy czekasz na turnie, od razu spasujesz rękę. Jeżeli jednak trzymasz silną rękę i przeciwnik nie postawi zakładu na turnie, część twoich potencjalnych przychodów bezpowrotnie znika za horyzontem.

Grasz z pozycją

Grając z pozycją, masz przewagę. Najpierw musi zagrać przeciwnik, a ty możesz się zdecydować, czy kontrolujesz pulę, grając check behind lub sprawdzając, czy też chcesz ją budować, stawiając zakład lub podbijając.

Zasady second barrel można zastosować, grając bez pozycji, jak i z pozycją. Jeżeli jednak przeciwnik postawi zakład, ponownie obstawiając na turnie po donku na flopie lub jeśli po zagraniu check/call na flopie donkuje na turnie, to twoje możliwości zostają znacznie ograniczone.

Blef podbiciem jest przeważnie zbyt drogi, poza tym, trudno ocenić fold equity. Może się również zdarzyć, że będziesz przywiązany do puli i będziesz musiał sprawdzić zagranie all-in przeciwnika z marginalnymi rękami.

Musisz przeanalizować, czy wystarczająco często jesteś na prowadzeniu oraz czy jesteś zdecydowany na zainwestowanie całego stacka na riverze. W zależności od tego, możesz sprawdzić (jeżeli stół nie pozwala na wiele drawów) i grać way ahead/way behind lub podbić i przywiązać się do puli. Dzięki temu ochraniasz rękę przed drawami.

Jeżeli przeciwnik będzie czekał, to sytuacja jest odrobinę trudniejsza. W zależności od siły ręki, przeciwnika i stołu pojawiają się pytania:

Czy postawić zakład dla darmowego showdownu?
Czy czekać, aby wymusić blefa?

Jeżeli masz na turnie dobrą, gotową rękę, to zwykle masz obie te możliwości do wyboru. Oba zagrania mają swoje zalety, są jednak bardzo zależne od typu przeciwnika.
ZAKŁAD DLA DARMOWEGO SHOWDOWNU

Stawiając zakład dla darmowego showdownu, żywisz przekonanie, że przeciwnik będzie w stanie sprawdzić kolejny zakład ze słabszą ręką lub drawem na turnie, aby czekać na riverze, jeżeli jego ręka się nie polepszy. Możesz wówczas także czekać, aby dojść do showdownu bez konieczności sprawdzania na riverze. Można powiedzieć, że darmowy showdown wykupujesz na turnie.

Powodzenie tego zagrania jest zależne od następujących czynników:

Przeciwnik musi być w stanie sprawdzić na turnie ze słabszą ręką lub drawem.
Przeciwnik powinien rzadko grać check/raise na turnie.
Przeciwnik powinien być pasywnym graczem, najlepiej calling station.
Oceniasz rękę przeciwnika na drawa, czyli jesteś zmuszony do ochrony swojej ręki i nie chcesz dawać darmowych kart.
Masz wystarczającą siłę ręki do showdownu i jesteś pewien wygrania puli na riverze po zagraniu check behind na turnie.
Sądzisz, że nie możesz sprawdzić wysokiego zakładu na riverze, ponieważ przeciwnik jest pasywny i bardzo rzadko wtedy blefuje.

CHECK BEHIND DLA WYMUSZENIA BLEFU

Czekanie dla wymuszenia blefu opiera się na całkiem innych założeniach. Wprawdzie uważasz, że jesteś na prowadzeniu, nie sądzisz jednak, że przeciwnik trzyma drawa. Alternatywnie - stół nie pozwala na kompletowanie drawów, czyli nie istnieje niebezpieczeństwo skompletowania drawu na riverze.

Powodzenie tego zagrania jest zależne od następujących czynników:

Przeciwnik jest agresywny, z tendencją w kierunku TAG, LAG lub nawet maniaka.
Nie sądzisz, że przeciwnik sprawdzi na turnie ze słabszą ręką.
Stół nie dopuszcza wielu drawów.
Oceniasz, że przeciwnik rzadko ma drawa.
Przeciwnik jest bardzo agresywny i mógłby na turnie zagrać linią check/raise, co zmusiłoby cię do spasowania.
Zakładasz, że przeciwnik wystarczająco często postawi zakład na riverze (dla blefu) ze słabszą ręką, jak również z nieskompletowanym drawem. Nie będziesz miał więc problemu ze sprawdzeniem stosunkowo wysokiego zakładu.
Masz jeszcze outy, które pomogą w polepszeniu twojej ręki.

Teraz musisz bacznie obserwować przeciwnika oraz stół i na tej podstawie ocenić, które zagranie ma większą wartość oczekiwaną.

W zasadzie możesz sprowadzić to do następujących punktów:

Jeżeli trzymasz stosunkowo silną rękę, a stół umożliwia drawy, to powinieneś chronić swoją rękę i postawić zakład.
Przeciwko agresywnym graczom, którzy mogą także agresywnie rozgrywać drawy, nie musisz rozważać zagrania bet/fold. Jeżeli posiadasz najwyższą parę, to możesz również zagrać linią bet/call.
Podstawowa zasada powinna zawsze brzmieć: postawić zakład! Jeżeli jednak na podstawie powyższych punktów jesteś pewien, że czekanie może mieć wyższą wartość oczekiwaną, powinieneś grać bardziej pasywnie.

ROZGRYWANIE DRAWÓW: ODDS ORAZ IMPLIED ODDS

Nie będziemy się zbyt obszernie zajmować się rozgrywaniem drawów, ponieważ powinieneś się już na nich znać.

Niezależnie od tego, czy grasz pojedynek jeden na jednego, grasz w puli wieloosobowej, grasz z pozycją, czy bez pozycji, istotne są następujące pytania:

Jaki rodzaj drawa rozgrywasz?
Ile masz outów?
Ile masz czystych outów? Ile outów zapewnia ci najlepszą rękę? Ile outów jest nieprzydatnych tak, że grasz na nienajlepszą rękę?
Jakie masz oddsy?
Czy masz odpowiednie pot odds?
Czy możesz doliczyć sobie implied odds na riverze?

Jeżeli zastosujesz się do tych punktów, to nie popełnisz zbyt wiele błędów. Oczywiste jest, że po turnie dojdzie jeszcze jedna karta i twoje equity spadnie. Jeżeli przeciwnik postawi wysoki zakład, to musisz liczyć i szacować. Wszystkie zakłady w wysokości około 2/3 puli są ciężkie do sprawdzenia z drawem (w normalnym przypadku, z 8 lub 9 outami). Poza tym, trudno oszacować oczekiwane przez ciebie na riverze implied odds.

Implied odds przeważnie zależą od:

twojej pozycji. Grając z pozycją, można łatwiej wygenerować value na riverze. Możesz podbić dla value. Grając bez pozycji, ryzykujesz, że przeciwnik również będzie czekał, a stawiając zakład, dajesz przeciwnikowi do zrozumienia, że trzymasz silną rękę lub że właśnie skompletowałeś drawa.
liczby przeciwników (im więcej przeciwników, tym wyższe implied odds).
rodzaju stołu (na ile oczywisty jest draw).

Jeżeli nie uwzględnisz implied odds, to rozgrywanie drawa na turnie jest czystą matematyką (o ile dobrze ocenisz swojego drawa i jego siłę).

BLEF: SPŁAWIK (FLOATING)

Jeżeli omawiany jest blef na turnie, to zazwyczaj mówimy o tzw. floating.

Oczywiście, blefem jest również pusta second barrel (nic nie trzymasz), opierasz się wówczas jedynie na fold equity. Blefując na turnie, możesz również donkować, lecz nie jest to zbyt opłacalne w dłuższym okresie (opowiadana przez ciebie historia nie jest logiczna). Do tego rodzaju donkowania potrzebne są odpowiednie ready o przeciwnikach oraz scare card na turnie.

Blefowanie jest również możliwe z podbiciem, lecz już na początku artykułu wspomnieliśmy, że zagranie takie przeważnie jest drogie i bardzo bogate w wariancję. Dlatego też na początku swojej kariery pokerowej powinno się raczej z niego zrezygnować.

Powróćmy teraz do spławika, stosunkowo taniej odmiany blefu na turnie, która jednocześnie opowiada wiarygodną historię.

Zastosowanie spławika jest stosunkowo proste: na flopie sprawdziłeś tylko jeden zakład (idealną sytuacją jest, jeżeli grasz z pozycją). Przeważnie zdarza się to, kiedy przeciwnik był agresorem w grze przed flopem i postawił zakład kontynuacyjny. Możliwe jest to również wtedy, kiedy to ty byłeś agresorem, a na flopie przeciwnik donkował.

Po sprawdzeniu na flopie, masz nadzieję, że przeciwnik będzie czekał na turnie. Wówczas stawiasz zakład. Przeciwnik przeważnie spasuje większość ze swojego zakresu rąk.

Agresor z gry przed flopem przeważnie będzie stawiał zakład kontynuacyjny na flopie, czekanie na turnie oznacza wówczas zwykle chęć spasowania.
Donk na flopie często sygnalizuje słabą rękę. Również w tym przypadku można na turnie zgarnąć pulę.

Nie tylko wartość oczekiwana jest wysoka, możesz także urozmaicać grę silnymi rękami. Jeżeli grasz na flopie z pozycją i masz silną rękę, to nie zawsze chcesz od razu podbijać. Musisz jednak postawić zakład najpóźniej na turnie. Zaleta jest taka, że blefujesz i silne ręce rozgrywasz tak samo, dzięki czemu twoja linia gry jest mniej czytelna.

Na co musisz zwracać uwagę, jeżeli chcesz grać spławikiem?

Masz na flopie drawa i możesz wygrać albo dzięki spławikowi, albo dzięki trafionej karcie na turnie.
Jeżeli masz wiele outów na turnie i podejrzewasz, że przeciwnik może zagrać linią check/raise , to check behind może być lepszym rozwiązaniem.
Uważasz, że spławik przyniesie ci więcej zysku, niż podbicie na flopie.
Uważasz, że masz wysokie fold equity.
Masz słabą rękę bez wartości na showdownie. Twoim celem jest zmuszenie przeciwnika z silniejszą ręką do spasowania. Jeżeli sądzisz, że jesteś na prowadzeniu, to ponownie warto rozważyć zagranie check dla wymuszenia blefu. W końcu nie chcesz zagrywać z silną ręką tak, jakbyś blefował.
Karta na turnie jest niebezpieczna dla przeciwnika, lecz nie dla ciebie. Jeżeli sądzisz, że przeciwnik trafił (np. skompletował drawa), to powinieneś zrezygnować z blefu. Wielu agresywnych graczy czyha na możliwość zagrania linią check/raise na turnie.

Problemy w grze na riverze

Jak już powyżej wspomniano, każda runda licytacji ma swoją specyfikę, lecz właśnie river jest niedoceniany przez wielu graczy. Wydawać by się mogło, że kiedy widać już wszystkie karty na stole, ostatnia runda licytacji nie powinna być zbyt trudna. To zdecydowanie błędne rozumowanie.

Podjęcie właściwej decyzji na riverze bywa wyjątkowo trudne. Ludzki mózg zapamiętuje sobie pewne sytuacje standardowe i próbuje je sklasyfikować jako pewne wzorce. Jako pokerzysta wiesz, że może to być bardzo niebezpieczne. Zamiast rozgrywać ręce na podstawie wcześniejszych doświadczeń i standardowych zagrań, każdą rękę powinieneś analizować indywidualnie. Nie jest najważniejszy pojedynczy wynik rozdania. Jeżeli po zakończeniu sesji stwierdzisz, że wszystkie twoje zagrania miały dodatnią wartość oczekiwaną, to możesz być z siebie zadowolony.

Taki sposób nauki jest bardzo ważny, lecz będzie miał dobry wpływ na twoją grę jedynie wtedy, gdy w przyszłych zagraniach przemyślisz podobne posunięcia. Jeśli potrafisz zastosować taką dynamikę gry, to w dłuższym okresie coraz częściej będziesz podejmował właściwe decyzje. Do tego niezbędne jest więc doświadczenie i praktyka.

Kiedy przyjrzysz się kolejnym rundom licytacji, okaże się oczywiście, że najczęściej bierzesz udział w grze przed flopem. Zatem decyzje podejmowane w tej fazie gry są stosunkowo najlepsze, a z czasem będziesz popełniał na tym etapie gry jeszcze mniej błędów.

River jest ostatnią fazą rozgrywki. Logiczne jest, że ostatnia runda licytacji odbywa się najrzadziej. Jeżeli przyjrzysz się swoim parametrom VPIP oraz went to showdown, to stwierdzisz, że bardzo rzadko musisz podejmować decyzje na riverze; zdarza się to średnio zaledwie jeden raz na 25 rozdań. Inaczej mówiąc: brakuje ci odpowiedniego doświadczenia w grze na riverze.

Co chcesz osiągnąć na riverze?
Na riverze masz do wyboru cztery rodzaje gry. Oto twoje opcje:

Blefujesz

Oceniasz, że przegrywasz, lecz chcesz zmusić przeciwnika do spasowania lepszej ręki. Poza dokładną analizą przebiegu rozdania oraz kart na stole, niezbędna jest tutaj wiedza o przeciwniku, jak również historia twojej gry i twojego wizerunku przy stole. Oczywiście w grę wchodzi jedynie czysty blef, gdyż semiblefy są już niemożliwe ze względu na to, że na stole nie pojawi się już żadna karta.

Twój cel: zmuszenie silniejszej ręki do spasowania.

Chcesz tanio dojść do showdownu

Jeżeli masz taką możliwość, to chcesz jak najtaniej dojść do showdownu. Wprawdzie twoja ręka ma showdown value, lecz oceniasz, że prawdopodobnie nie jesteś zdecydowanym faworytem i dlatego nie chcesz inwestować więcej, niż to konieczne.

Twój cel: tani showdown.

Chcesz generować value

Oceniasz, że wyraźnie prowadzisz, niezależnie od tego, czy pomogła ci w tym karta na riverze, czy też miałeś już wcześniej silną rękę. Twoja uwaga skupia się na tym, w jaki sposób zachęcić przeciwnika do oddania ci możliwie największej liczby żetonów.

Twój cel: wygrać jak najwięcej ze względu na bardzo silną rękę.

Pasujesz

Oceniasz, że wyraźnie przegrywasz i poddajesz rękę. Nie sądzisz, że przeciwnik spasuje lepsze karty. Jeżeli na przykład nie skompletujesz drawa i nie odważysz się na blef, to pas jest najlepszym wyjściem.

Twój cel: pasujesz i nie chcesz inwestować więcej pieniędzy w rękę.

SIŁA TWOJEJ RĘKI

O wyborze opcji i celu, do którego dążysz, decyduje oczywiście siła twojej ręki. Również tutaj można wyróżnić kilka kategorii:

Słaba ręka

Twoja ręka jest słaba i ma niewielką wartość na showdownie lub nie posiada jej wcale. Nie udało ci się skompletować drawa, masz nietrafione over cards lub sprawdziłeś ze średnią parą na flopie, która po pojawieniu się kolejnych over cards, straciła na wartości.

Gotowa ręka (made hand)

Masz wprawdzie gotową rękę, posiadającą showdown value, lecz niekoniecznie jest ona ręką najlepszą. Możliwe są w tej sytuacji np. over pairs lub top pair top kicker. Równie możliwe są ręce, które straciły na wartości na skutek ewentualnego skompletowania drawa, np. trójka po skompletowaniu strita lub silne dwie pary po skompletowaniu koloru.

Silna gotowa ręka (strong made hand)

Na riverze twoja ręka może okazać się bardzo silna. Oceniasz, że jest ona wystarczająco często na prowadzeniu i chcesz, aby została opłacona przez przeciwnika. Dostrzegasz jedynie niewielkie prawdopodobieństwo, że villain może trzymać lepszą rękę.

Jeżeli porównasz cztery wcześniejsze opcje z podanymi kategoriami rąk, to pierwsze trzy punkty możesz ze sobą połączyć. Czwartą opcję, czyli spasowanie, powinieneś łączyć jedynie ze słabą ręką.

Blef pasuje oczywiście lepiej do słabej ręki, niż do silnej ręki gotowej. Jeżeli trzymasz gotową rękę, to nie powinieneś niepotrzebnie podbijać i w ten sposób podnosić koszty. Z silną gotową ręką nie powinieneś zapominać o stawianiu zakładu dla value.
WYMUSZENIE BLEFU

Wymuszenie blefu ma znaczenie jedynie podczas późnych rund licytacji. Bardzo często takie zagranie ma swój początek już na turnie, gdzie grając z pozycją czekasz, aby wymusić postawienie zakładu na riverze.

Podobne znaczenie ma oczywiście wymuszenie blefu, jeżeli grasz bez pozycji. Często próbujesz wymusić blef czekaniem, dzięki któremu możesz stosunkowo tanio dojść do showdownu przy wysokiej wartości oczekiwanej związanej z ewentualnym zakładem.

Grasz z pozycją
Teraz pojawia się ważne pytanie, jak najlepiej rozegrać konkretne rozdanie, korzystając z powyższych możliwości? Spójrz najpierw na sytuację, gdy grasz z pozycją i spytaj, jak najlepiej osiągnąć swój cel, w zależności od przeciwnika.

Niezależnie od sytuacji, w jakiej się znajdujesz, gra z pozycją zawsze daje ci w no-limit Hold’em sporą przewagę. Dotyczy to również gry na riverze. Otrzymujesz dużo więcej informacji o sile ręki przeciwnika i możesz lepiej przemyśleć swoje decyzje.

Grając z pozycją, masz dwa scenariusze: albo przeciwnik zaczeka na riverze, albo też postawi zakład. Za każdym razem masz trzy możliwości, aby odpowiednio zareagować, bazując na powyższych rozważaniach.

Ważne jest, aby na riverze móc ocenić, jakie jest twoje położenie. Jeżeli uważasz, że wyraźnie przegrywasz, możesz spróbować blefu lub spasować. Jeśli spodziewasz się, że jesteś w sytuacji way ahead/way behind ze średnią gotową ręką, będziesz chciał możliwie tanio dojść do showdownu, sprawdzając niewielki zakład lub grając check behind. Jeżeli myślisz, że wyraźnie prowadzisz, chcesz wygenerować jak najwięcej value.

Jeżeli przeciwnik poczeka, to twoje możliwości wyglądają stosunkowo prosto. Gdy trzymasz rękę, z którą chciałbyś zobaczyć showdown, to czekanie powinno być tu standardowym zagraniem. Zakładasz, że od czasu do czasu masz lepszą rękę, lecz nie sądzisz, że ze słabszymi kartami przeciwnik jeszcze raz wtedy sprawdzi.

Jeżeli sądzisz, że prowadzisz, to musisz oczywiście postawić zakład, podobnie jak w przypadku blefu.

Jeżeli to przeciwnik postawi zakład, musisz raz jeszcze przeanalizować sytuację. Jak już wcześniej wspomniano, masz przewagę, grając z pozycją, a dzięki zakładowi na riverze, otrzymałeś dodatkową informację.

Sprawdzenie byłoby dobrym rozwiązaniem, jeżeli chcesz ze swoimi kartami dojść do showdownu. Pytanie tylko, czy jest to dla ciebie korzystne. Sprawdzenie można wykonać jedynie analizując wysokości zakładu, kartę na riverze oraz dotychczasowy przebieg partii.

Dotyczy to także blefu. Jedyną możliwością wygrania rozdania jest podbicie, w większych pulach może to być nawet shove (inaczej push, zagranie all-in). Jasne jest, że takie posunięcie musi się wystarczająco często udać, bo przeciwnik pokazał bardzo silną rękę. Do stwierdzenia, czy będzie on w stanie spasować swoją rękę, niezbędne są odpowiednie ready. W zasadzie powinieneś zrezygnować z takiego zagrania przeciwko nieznanym graczom.

Pozostaje jeszcze opcja podbicia z bardzo silną gotową ręką. Również w tej sytuacji powinieneś się jeszcze raz zastanowić nad siłą ręki. Czy jest ona rzeczywiście aż tak mocna, jak ci się wydaje? Czy w zakresie rąk villaina znajdują się słabsze ręce, z którymi na riverze gra linią bet/call? Jeżeli możesz pozytywnie odpowiedzieć na te pytania, to możesz spokojnie podbić. Jeżeli jednak nie jesteś pewien, to sprawdzenie jest również dobrym rozwiązaniem.

JAK ZACHOWUJE SIĘ TWÓJ PRZECIWNIK NA RIVERZE?

Gra na riverze ma szczególne znaczenie nie tylko dla ciebie, dotyczy to również twoich przeciwników. Stają oni przed tymi samymi problemami.

Aby móc wyjaśnić sytuację, gdy grasz z pozycją, ważne jest przyporządkowanie przeciwników do określonego typu:

Typ normalny:

Typowy gracz ma malejący rozkład agresji i na riverze obstawia rzadziej, niż w poprzednich rundach, często wtedy gra linią check/call. Przeważnie są to dobrzy gracze TAG lub też gracze LAG, gdy mają rękę, z którą chcą tylko tanio dojść do showdownu. Musisz się zastanowić, czy w takim przypadku blef ma sens i czy masz wystarczające fold equity. Z bardzo silnymi rękami powinieneś oczywiście postawić zakład.

Typ weak-tight:

Typ weak-tight przeważnie boi się gry na riverze, ze względu na wielkość puli. Na flopie i turnie mógł wprawdzie wykazywać niewielką agresję, lecz na riverze zdarzy się to niezwykle rzadko. Bardzo często przyjmuje on linię c/c. Przeważnie są to calling stations lub skały. Również w tej sytuacji musisz się zastanowić, czy masz wystarczająco dużo fold equity. Często nawet z bardzo silną ręką gracz taki zagra check. Jeżeli zostanie postawiony zakład, to powinieneś potraktować to bardzo poważnie i musisz się zastanowić, czy rzeczywiście chcesz dojść do showdownu z marginalną ręką za taką cenę.

Typ agresywny:

Najwięcej problemów sprawiają gracze agresywni. Nie tylko dlatego, że musisz podejmować drogie decyzje, lecz również dlatego, że często trudno jest ocenić, jakie ręce rozgrywają oni z dużą agresją. Znakiem rozpoznawczym jest tutaj wyższa wartość AF na riverze od wartości AF na turnie.

Agresja na riverze może mieć dwa podłoża. Być może masz do czynienia z graczem, który chce wykorzystać twoją słabość sygnalizowaną na turnie, aby zmusić cię do spasowania. Blefuje.

Druga możliwość: na turnie przeciwnik chce wymusić na tobie blef przez przeciwnika na riverze, ale po twoim check stawia value bet na riverze (slowplay).

Sytuacja jest więc prosta: w pierwszym przypadku masz do czynienia z blefem, przeciwko któremu prowadzisz z wieloma rękami. W drugim przypadku, grasz przeciwko ręce typu monster, z którą to ręką przeciwnik dopiero zaczął stawiać zakłady. Rozróżnienie obu przypadków jest trudne i musi być poparte informacjami, które zebrałeś wczesniej o przeciwnikach.

Maniacy z wysokim VPIP i wysokim PFR muszą często próbować zmusić cię do spasowania, ponieważ relatywna siła ich ręki jest znacznie mniejsza od twojej. Ponieważ agresja zmniejsza się u wszystkich graczy na riverze, to właśnie river jest najbardziej odpowiednią rundą dla tych graczy, aby zagrać najbardziej zwariowane blefy. Kolejnym parametrem charakteryzującym tego typu gracza jest niski wskaźnik went to showdown.

Maniacy z wysokim VPIP, lecz niezbyt często podbijający przed flopem, mają tendencję do grania jak calling station. Wysoka wartość parametru went to showdown dopełnia obraz takiego gracza. Przy nadzwyczajnej agresji na riverze możesz wówczas założyć, że masz przeciwko sobie monstera, granego slowplay.

Grasz bez pozycji

Oczywiste jest, że gra bez pozycji jest trudniejsza i dlatego powinieneś tak często, jak to tylko możliwe starać się grać z pozycją. Często nie da się jednak uniknąć grania bez pozycji, bo z pozycji wczesnej będziesz rozgrywał agresywnie z dobrymi rękami i nierzadko będziesz sprawdzany.

W zależności od rozwoju rozdania aż do rivera, będziesz stał przed trudną decyzją. Poza pytaniem o sens blefu, ważne jest też wygenerowanie maksymalnej value dla silnej ręki.

Standardowo masz więc do wyboru dwie opcje: czekasz albo stawiasz zakład. Możesz jednak dołożyć jeszcze jedną. Poza normalnym zakładem w wysokości 2/3 puli (wielkość tą możesz dopasować na riverze, gdyż nie musisz już chronić ręki), możesz postawić zakład blokujący.

Zakład blokujący (blocking bet) może pomóc w osiągnięciu kilku celów. Próbujesz nim zrekompensować niekorzystną sytuację w grze bez pozycji, możesz także stosunkowo tanio otrzymać dodatkową informację. Aby to zagranie było skuteczne, musi być spełniony jeden warunek - villain nie będzie podbijał, blefując.

Powinieneś więc uwzględnić taką linię w swoim repertuarze zagrań (a więc czekania i zakładu w standardowej wysokości) oraz zastanowić się, kiedy możesz z niej skorzystać.

CHECK/FOLD

Zakładasz, że na riverze jesteś wyraźnie z tyłu. Twoja ręka nie ma showdown value. Poza tym, nie widzisz możliwości zmuszenia przeciwnika do spasowania. Blef nie ma w takim wypadku sensu. Poddajesz rękę.

CHECK/CALL

Zagranie check/call jest typowe dla sytuacji way ahead/way behind. Chcesz możliwie tanio dojść do showdownu. Na riverze sytuacja taka jest przypadkiem bardzo rzadkim, w przeciwieństwie do zagrania c/c na flopie lub turnie.

Nie musisz już chronić ręki. Musisz natomiast ocenić, czy posiada ona wystarczająco dużo showdown value. W przeciwieństwie do gry na turnie, przeciwnik będzie blefował na tyle często, że sprawdzenie w długim okresie będzie miało dodatnią wartość oczekiwaną.

Decydujący jest w takim przypadku układ kart na stole. Jeżeli na przykład przeciwnik nie skompletował drawa, to opcja check/call jest dobrym zagraniem, kiedy trzymasz rękę typu top pair top kicker. Jeżeli przeciwnik byłby graczem agresywnym, to prawdopodobnie często będzie blefował, interpretując twój check jako słabość. Jego jedynym sposobem na wygranie puli jest w tym wypadku blef, ponieważ jego ręka nie ma żadnej showdown value.

Zagranie check/call jest również możliwe, jeżeli trzymasz marginalne ręce, np. najwyższą parę bez dobrego kickera. Chcesz dojść do showdownu, ale nie wydaje ci się, że słabsze ręce sprawdzą twoje podbicie.

Linię check/call należy uzależniać od wielkości puli i wysokości zakładu przeciwnika. Chcąc zagrać w ten sposób, będziesz miał najczęściej marginalną rękę, sprawdzenie dużego podbicia lub pusha byłoby kosztowne i trudne. Mniejszy zakład, w wysokości np. połowy puli, będziesz mógł spokojnie sprawdzić.
CHECK/RAISE

Zagranie check/raise jest bronią, której możesz używać, jeżeli wykorzystałeś ją wcześniej na flopie lub turnie. W ostatniej rundzie licytacji takie rozwiązanie stosuje się bardzo rzadko.

Podstawowym założeniem do zagrania check/raise na riverze byłaby bardzo silna ręka i bardzo agresywny przeciwnik. Musisz być wówczas pewien, że przeciwnik praktycznie zawsze postawi zakład na riverze (jako blef). Musisz również założyć, że sprawdzi on ze słabszymi rękami twoje podbicie (przeważnie zagranie all-in push). Sytuacje takie zdarzają się jednak bardzo rzadko.

BET/FOLD
Zagranie bet/fold jest opcją, którą powinieneś stosować rozważnie. Musisz dokładnie wiedzieć, co chcesz dzięki niemu osiągnąć. Wysoki zakład na riverze sporo cię kosztuje, a jeśli przeciwnik przebije, nie uda ci się zobaczyć showdownu.

Musisz być więc przekonany, że villain cię sprawdzi nawet ze słabszą ręką, z którą sam by nie podbijał. W innym przypadku, przy podbiciu musisz być pewien, że nie trzymasz najsilniejszej ręki.

Tego rodzaju zagranie opłaca się przeciwko słabym graczom loose passive, czyli typu calling station, którzy żadnych układów poza nutsem nie podbijają na riverze.

BET/CALL (BET/PUSH)

Bet/call jest najmniej skomplikowanym rozwiązaniem. Jeżeli trzymasz bardzo silną rękę, z którą jesteś zdecydowany grać za wszystko, to powinieneś postawić zakład, grając praktycznie przeciwko każdemu rodzajowi przeciwnika.
BLOCKING BET/FOLD

Wcześniej w artykule wspomniano już o tzw. zakładzie blokującym. Jeżeli np. draw do koloru nie został skompletowany, to zalecaną opcją byłoby zagranie check/call. Próbujesz wówczas wymusić na przeciwniku blef. Bardzo ważne jest, że w takiej sytuacji sprawdzisz jedynie przy dobrych oddsach.

Załóżmy sytuację, w której draw dochodzi. Masz wprawdzie dobrą rękę, np. TPGK lub niskie dwie pary, lecz nie jesteś pewien, czy przeciwnik nie ma w tym momencie lepszego układu. Opcja check/call staje się wówczas mało opłacalna, gdyż nie będziesz wystarczająco często z przodu, aby sprawdzić zakład w wysokości 2/3 puli. Chcesz również w takim przypadku zapobiec blefowi.

W tej sytuacji najlepszy jest własnie blocking bet.

Koncepcja ta opiera się na założeniu, że przeciwnik najczęściej będzie podbijał, mając dobrą rękę, a tylko czasami będzie to blef. Jeżeli miałby on zamiar zmusić cię do spasowania ze słabą ręką , to po zakładzie blokującym sam najprawdopodobniej zrzuci swoje karty. Gdyby jednak cię przebił, oznaczać to będzie najczęściej bardzo silną rękę i powinieneś wówczas spasować.

Niestety, linia ta nie działa przeciwko wszystkim graczom. Do takiego zagrania potrzebujesz słabego przeciwnika. Nie może on bowiem wiedzieć, co chcesz dzięki takiemu podbiciu osiągnąć. Masz nadzieję, że gracze typu calling station sprawdzą cię ze słabszymi od twojej rękami, gdyż często będą oni dążyć do obejrzenia showdownu. Agresywnemu graczowi przeszkodzisz natomiast w blefie.

Podsumowując, jest to więc bardzo silna broń przeciwko kiepskim graczom. Może podnieść wygraną lub, w przypadku podbicia, pozwoli ocenić twoją sytuację.

BLOCKING BET/CALL (BLOCKING BET/PUSH)

Blocking bet/call jest rozwiązaniem, które należy bardzo dokładnie przeanalizować. Na pierwszy rzut oka, zagranie takie nie ma sensu. Sama definicja zakładu blokującego mówi bowiem, że po podbiciu należy spasować (gdyż w innym przypadku byłby to zakład dla value, a nie zakład blokujący).

Istnieją jednak dwa wyjątki:

Zdarzają się sytuacje, w których w odpowiedzi na twój blocking bet przeciwnik zagra minraise. Już wspomniano, że na riverze oddsy wciąż odgrywają ważną rolę. Jeżeli przeciwnik zagra w ten sposób i dzięki temu otrzymasz korzystne oddsy (twój zakład blokujący wynosi zazwyczaj od 1/4 do 1/3 puli), to będziesz mógł sprawdzić. Oczywiście, zrobisz to tylko wtedy, jeśli będziesz sądził, że przeciwnik próbuje w ten sposób małym kosztem ukraść pulę.

Zakład blokujący może zostać użyty także jako reverse blef przeciwko dobremu, myślącemu graczowi. Jeżeli wiesz, że przeciwnik zna koncepcję blocking betu oraz że wie, iż możesz go użyć, to idąc za tym, wie on również, że poprzez podbicie może zmusić cię do spasowania. Ciekawym rozwiązaniem przeciwko takiemu graczowi jest więc zagranie zakładu blokującego, aby wymusić blef z jego strony (który możesz sprawdzić albo kolejny raz przebić). Bardzo ważne jest jednak wtedy posiadanie dobrych readów na przeciwnika.