Nie ma odwrotu, wątek stworzony więc w weekend wrócę tutaj napisać, po co to wszystko.
Edit:
Ok jestem z powrotem. Trwało to tyle, bo okazało się, że się boję... Czego? Prawdopodobnie przyznania się, przed samym sobą, że pora coś zmienić. Wielokrotnie w życiu starałem się coś zmieniać, zdając sobie sprawę, że robie coś źle, niestety, w większości przypadków na chęci się kończyło. Czego mi brakowało? Pewnie wytrwałości, braku motywacji czy odpowiedzialności za własne słowa i czyny. Być może też wyższego celu niż tylko skupianie się na tym, co ja chcę osiągnąć. Dlatego nie chcąc powielać tego schematu, postanowiłem wznowić prowadzenie bloga, który ma być publicznym zobowiązaniem i ostatecznym potwierdzeniem lub zaprzeczeniem czy kariera pokerzysty jest dla mnie.
Śmiesznie to brzmi w ustach faceta, który jest związany z tą grą prawie 10 lat, ale taka jest smutna prawda, nigdy nie włożyłem w pracę nad swoją grą, a przede wszystkim nad swoim mentalem tyle wysiłku, aby móc z czystym sumieniem powiedzieć sobie, że jestem poker pro, pomimo tego, że utrzymuję się z tej gry od czasów ukończenia studiów.
Co spowodowało, że akurat teraz chcę to zmienić?
Od 8 miesięcy jestem b/e na play money, widmo torby całkowitej zaczyna już być coraz bardziej widoczne. Celowo nie piszę, o downswingu czy gorszym runie, bo wiem, że byłby to kolejny wymyk, aby nic nie zmieniać. Po prostu przestałem być wygrywającym graczem (nawet na play money) i trzeba się z tym zmierzyć z pełnymi tego konsekwencjami.
Dodatkowo straty na psychice, spowodowane tym okresem (ale nie tylko), są znaczące (patrz strach przed tym wpisem...) a zawsze uważałem siebie za w miarę silnego psychicznie i odpornego na presję zewnętrzną i opinie innych. W polskich realiach te dwie ostatnie cechy dla pokerzysty są kluczowe, aby umieć sobie radzić z ostracyzmem związanym z prowadzeniem życia w całkowicie inny sposób niż wszyscy. Bez pewności siebie i podejmowanych decyzji nie możesz być w tej grze przez dłuższy czas. I właśnie określam ten czas. Wrzesień 2021. Jest datą krańcową, po której zaczynam być poker pro pełną gębą albo pro w innej dziedzinie.
Co mam osiągnąć do września 2021, aby dalej zajmować się poksem?
- 4bb/100 na nl200 playmoney na minimalnej próbce 100k rozdań.
- Wyeliminowanie 3ech największy leaków mindsetowych (jakich to w kolejnych wpisach).
- Równowaga w życiu. (Przede wszystkim socjalizacja, poker potrafi zrobić z człowieka nerda wielkiej skali).
- Wyeliminowanie problemów zdrowotnych wynikających z trybu pracy. (ból pleców, biodra)
- Poprawa kondycji fizycznej.
- Poprawa stanu psychicznego.
Punkt pierwszy jest krytyczny i najważniejszy, oczywiście jest ruchomy (1-2bb/100) pod warunkiem, że kolejne punkty są w pełni realizowane. Nie ma sensu poświęcać życia i zdrowia na działalność, która nie przynosi wymiernych korzyści a tak mam z poksem odkąd powróciłem do niego po przerwie na bukmacherkę.
Jak to wszystko osiągnąć?
- Pierwszy krok za mną, publiczne zobowiązanie.
- Drugi to przerobienie powtórne kursów, które mam na dysku.
- 3ci zwiększenie volume do 60k rąk miesięcznie
- 4ty rozpoczęcie współpracy z coachem.
- 5ty stworzenie systemu zarządzania sobą jako pokerzysty.
- 6ty współpraca z psychologiem.
- 7ty zbudowanie community
Powyższe to tylko zarys planu, bardziej szczegółowy mam rozpisany w swoim prywatnym notatniku.
Tyle o powodach tych wynurzeń na prawie wymarłym forum. Teraz co dokładnie będę tutaj pisał. Skupię się na wpisach traktujących o budowaniu profesjonalnego podejścia do poksa i do innych dziedzin życia. Pomagając sobie i pokazując, jak to robię, chcę, choć troszkę pomóc innym. O strategii gry nie mam w planach pisać, choć być może się to zmieni z biegiem rozwijania skilla i lepszych wyników. Wpisy będą pojawiać się raz w tygodniu, najczęściej w niedzielę. Oczywiście na forum bywam częściej, więc będę też w międzyczasie odpowiadał, jak coś napiszecie.
Zaczynam prowadzenie tego bloga bez żadnych oczekiwań, po prostu działam, aby za rok w razie porażki móc sobie powiedzieć szczerze "dałeś z siebie wszystko, najwidoczniej poker nie jest dla Ciebie." i skończyć ten etap życia na swoich warunkach, a nie pod wpływem złego okresu.
Wierzę że spokojnie dasz radę!
), Excel to potężne narzędzie, ale za Ciebie sam niczego nie zrobi. Dokładanie kolejnych powodowało, że zbyt dużo czasu musiałem poświęcać na zapiski i podsumowania (to był największy powód porzucania planów).
ale zajmowało mi to tyle czasu, że traciłem do tego cierpliwość i skupiałem się na tym, na czym nie powinienem (ciągłe ulepszanie szablonu). 
dzięki za zwrócenie uwagi.